Συχνά ακούμε για τον θυμό των νέων με μια δόση επικριτική. Παρουσιάζεται ως μια τυφλή, σχεδόν ορμονική αντίδραση της ηλικίας, μια εφηβική ανταρσία που θα περάσει. Αν όμως κοιτάξουμε πίσω από τα φαινόμενα και αναλύσουμε τα κοινωνικά δεδομένα, συνειδητοποιούμε κάτι βαθύτερο. Ο θυμός της νέας γενιάς δεν είναι παράλογος. Είναι η μοναδική λογική απάντηση σε μια καθημερινότητα που μοιάζει παράλογη και, συχνά, βαθιά άδικη σε ένα περιβάλλον παρατεταμένης θεσμικής κρίσης.
νεολαία, θυμός, κοινωνία, εξέγερση, αδικίαΤι τροφοδοτεί, λοιπόν, την οργή της νέας γενιάς;
- Το οικονομικό αδιέξοδο: Οι σημερινοί νέοι είναι ίσως η πρώτη γενιά που ξέρει, με μαθηματική ακρίβεια, ότι θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της. Οι νέοι στην Κύπρο έρχονται αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή πραγματικότητα. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, ενώ το κόστος ζωής και τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί. Η αίσθηση ότι, παρά τις σπουδές και τους κόπους τους, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα βασικά, δημιουργεί βαθιά απογοήτευση.
- Η κρατική καταστολή και η αστυνομική αυθαιρεσία: Αντί για ασφάλεια, οι νέοι συχνά βιώνουν την αστυνομία ως μηχανισμό εκφοβισμού. Η αστυνομική βία στους δρόμους, στα πανεπιστήμια και στις πορείες, σε συνδυασμό με την πλήρη έλλειψη λογοδοσίας των σωμάτων ασφαλείας, μετατρέπει την κρατική εξουσία σε εχθρό στα μάτια της νεολαίας.
- Θεσμική αδικία και συγάλυψη: Για τους νέους, το μεγαλύτερο πλήγμα είναι η αίσθηση ότι ζουν σε ένα κράτος ατιμωρησίας. Όταν βλέπουν διαδοχικά σκάνδαλα διαφθοράς να υποβαθμίζονται, την ευνοιοκρατία να επικρατεί της αξιοκρατίας και τη δικαιοσύνη να καθυστερεί ή να μην αποδίδεται ποτέ, ο θυμός γίνεται η μόνη λογική αντίδραση. Για τη νέα γενιά, αυτό δεν είναι απλώς κακή διαχείριση, αλλά το σύμβολο ενός συστήματος που προστατεύει τους λίγους και ισχυρούς, αφήνοντας τους υπόλοιπους απροστάτευτους.
Ο θυμός δεν είναι απαραίτητα καταστροφικός καθώς έχει δύο όψεις. Από τη μια μπορεί να είναι δημιουργικός και να λειτουργήσει ως η κινητήριος δύναμη που μετατρέπεται σε διεκδίκηση, ακτιβισμό, τέχνη και απαίτηση για διαφάνεια και αξιοκρατία. Από την άλλη μπορεί να είναι εσωτερικευμένος, ο οποίος όταν οι νέοι νιώθουν ότι τίποτα δεν αλλάζει, ο θυμός μετατρέπεται σε παραίτηση, πολιτική αποχή, άγχος ή στην απόφαση να εγκαταλείψουν τη χώρα.
Αντί να επικρίνουμε τον θυμό των νέων, επιβάλλεται να μάθουμε να τον ακούμε. Δεν πρόκειται για προβληματική συμπεριφορά, αλλά για μια κραυγή για δικαιοσύνη, ισονομία και μέλλον. Μια κοινωνία που επιλέγει να συντηρεί τη διαφθορά και να αγνοεί την οργή των νέων της, απλώς υποθηκεύει το ίδιο της το αύριο.
Πώς μπορεί ο θυμός των νέων να μετατραπεί σε ουσιαστική κοινωνική αλλαγή αντί για παραίτηση;
