Υπάρχουν κάποια γεγονότα που χαράσσονται ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη, όχι ως απλές ημερομηνίες σε ένα ημερολόγιο, αλλά ως ανοιχτές πληγές στο σώμα της κοινωνίας. Το προδιαγεγραμμένο έγκλημα των Τεμπών είναι μια τέτοια πληγή. Τρια χρόνια μετά, η επίσημη κρατική γραμμή προσπαθεί να επιβάλει τη λήθη, να κλείσει βιαστικά δικαστικούς φακέλους και να βαφτίσει τις εγκληματικές πολιτικές αμέλειες ως ατομικό λάθος ενός σταθμάρχη.
Απέναντι σε αυτή την οργανωμένη προσπάθεια συγκάλυψης και ατιμωρησίας, η κοινωνία των πολιτών έχει χρέος να αντισταθεί. Και μερικές φορές, η πιο ηχηρή αντίσταση έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις: από τη νέα γενιά.
Αυτή την εβδομάδα, το ερευνητικό τμήμα φέρνει για πρώτη φορά στην Κύπρο την ταινία μικρού μήκους «Ματωμένες Παρτιτούρες». Μια ταινία που αποκτά μια συγκλονιστική ιδιαιτερότητα, καθώς πίσω από την κάμερα βρίσκεται ένας δημιουργός μόλις 17 ετών, ο Ραφαήλ Λουκατάρης. Η ίδια η ύπαρξη αυτής της ταινίας καταρρίπτει το βολικό αφήγημα του κατεστημένου που θέλει τη νεολαία αποπολιτικοποιημένη, απαθή και κλεισμένη σε μια φούσκα ψηφιακού ναρκισσισμού. Όταν το σύστημα προσπαθεί να υποβαθμίσει την οργή των νέων ως γραφική ή παροδική, ένας έφηβος παίρνει την κάμερα για να μετατρέψει την οργή σε καλλιτεχνική μαρτυρία.
Η ταινία, στην οποία πρωταγωνιστεί ο καταξιωμένος Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και συμμετέχει ο Μίλτος Πασχαλίδης, ξετυλίγει μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Παρακολουθεί τον Γιώργο (τον οποίο ενσαρκώνει ο ηθοποιός Απόλλων Σαρρής), έναν έφηβο που εγκλωβίζεται σε ένα αυταρχικό μοντέλο γονεϊκότητας. Το κλασικό ότι πω εγώ θα γίνει του πατέρα του κόβει τα φτερά και του στερεί το όνειρο για τη μουσική. Η τραγική ειρωνεία κορυφώνεται όταν ο Γιώργος βρίσκει τελικά το θάρρος να επαναστατήσει, να διεκδικήσει την ελευθερία του και να φύγει από το σπίτι. Η ελπίδα για μια νέα ζωή, όμως, σβήνει βίαια μέσα στις σιδηροδρομικές ράγες.
Μέσα από αυτό το σενάριο, η ταινία αγγίζει το ασήκωτο βάρος των ενοχών που έμειναν πίσω. Τις ενοχές των γονιών που η τελευταία τους κουβέντα με το παιδί τους ήταν ένας καυγάς. Την απόλυτη αδικία του απροσδόκητου χαμού 57 ανθρώπων, που οι ζωές τους εξαϋλώθηκαν μέσα σε μια στιγμή επειδή κάποιοι μέτρησαν το κόστος της ασφάλειας με όρους κερδοφορίας.
Οι δύο προβολές της ταινίας, την Κυριακή 14 Ιουνίου στη Λεμεσό και τη Δευτέρα 15 Ιουνίου στη Λευκωσία, δεν αποτελούν μια απλή κινηματογραφική έξοδο. Στην παρουσία του ίδιου του σκηνοθέτη, στήνουμε ένα ανοιχτό πολιτικό και κοινωνικό βήμα συζήτησης.
Σας περιμένουμε όλες και όλους εκεί. Για να συζητήσουμε για τη δικαιοσύνη που καθυστερεί, για την ατιμωρησία που προκαλεί, για τα όνειρα της νεολαίας που καταστέλλονται. Γιατί η παρουσία μας είναι μια πράξη αντίστασης στη λήθη.
Αυτό το έγκλημα επιβάλλεται να μην ξεχαστεί ποτέ.
Το χρωστάμε στη μνήμη τους, το χρωστάμε στο μέλλον μας.
Πληροφορίες προβολών:
Λεμεσός: Κυριακή 14 Ιουνίου, 20:00 | Καφενείο Το Πολιτιστικό (Πλατεία Ζανακιάς – Σούνι)
Λευκωσία: Δευτέρα 15 Ιουνίου, 20:00 | Πλατεία Capital Center (Ευαγόρου 9, 1065 Λευκωσία)
